Final Fantasy XIV Shadowbringers review

Final Fantasy XIV Shadowbringers review

Final Fantasy XIV is waarschijnlijke het grootste succesverhaal van de MMO-wereld. Aanvankelijk gelanceerd in 2010 met een uiterst negatieve ontvangst, werd het een paar jaar later opnieuw gelanceerd met een nieuw team en creatieve leiding.

Sindsdien is het zowel kritisch als commercieel aanzienlijk beter gegaan, met een consistent actief spelersbestand en een hoge omzet voor eerdere uitbreidingspakketten, Heavensward en Stormblood.

Dat brengt ons tot de release van de vierde uitbreiding, Shadowbringers, slechts een paar weken geleden. Samen met een geheel nieuwe verhaalcampagne en een reeks gebieden om te verkennen, voegt Shadowbringers twee nieuwe spelersraces toe, de Viera en de Hrothgar, een level cap verhoging tot 80, een groot aantal nieuwe instanties en twee nieuwe spelersbanen, Gunbreaker en Dancer.

Shadowbringers volgt de gebeurtenissen van Stormblood, waarin een aantal Scions, vrienden van de Warrior of Light (het personage van de speler), in coma’s worden gegooid als gevolg van een krachtig magisch effect genaamd ‘The Calling’.
Aan het begin van Shadowbringers onthult een enigmatisch wezen dat bekend staat als de Crystal Exarch, dat de Scions zijn getrokken in
“The First” ( coma) en je deze moet gaan redden.

The Exarch

Dit is misschien wel de meest toegankelijke uitbreiding tot nu toe.

Hoewel de hoofdplot teruggaat naar het uitgebreide verhaal en achtergrondverhaal van de game, is het plot van moment tot moment vrij eenvoudig en duurt het niet lang voordat je bekend raakt met het lot, gebeurtenissen en woordenschat van “The First”.
De wereld opbouw van zijn regio’s is onmiddellijk begrijpelijk en emotioneel. Er is een sterke focus op karakter motivaties zodat je deze gegrond kan blijven volgen.

Er zit een nasmaak aan je ronddwalen in het “gedoemde First”.


Full Trailer


Elke regio baadt in Licht, dat wezens corrumpeert tot verdraaide gruwelen die bekend staan ​​als Sin Eaters, en betekent dat er in meer dan een eeuw geen nacht is geweest. De lucht is permanent gloeiend met een gele tint, ziekelijk en gevaarlijk om naar te kijken.

Elk gebied dat u passeert, roept een andere variatie op rond een centraal thema: omgaan met onvermijdelijke rampen. De bewoners van de koude woestijn van Amh Araeng ten dode opgeschreven.

En eindigen degene die door “het Licht” zijn aangetast om verdere pijn te voorkomen.

In de decadente stad Eulmore worden koopjes gesloten met de Sin Eaters, en samenwerking laat ruimte voor comfort en vrede ten koste van het leven van anderen.

Het bos van Il Mheg staat voor kinderachtige, moedwillige koppigheid: de bewoners weigeren zelfs hun ondergang en verkwisten de weinige tijd die ze nog overhebben beïnvloedingvan spelletjes.
Alleen het Crystarium, de stad van de nieuwe regio’s, biedt echte weerstand. In de context van echte problemen met het klimaat en een onzekere toekomst, zijn de kernemoties die hier spelen krachtig en goed verteld – toch voor het grootste deel.

Eulmore

Ondanks de uitstekende wereldbouw, de verbluffende soundtrack en de unieke barok-achtige ontwerpesthetiek, is er iets frustrerend in de kern van Shadowbringers. Hoewel het te maken heeft met herkenbare, menselijke ervaringen van verdriet, tragedie en gedrag tegenover sterfelijkheid, ondermijnt zijn hardnekkige melodrama keer op keer zijn krachtigste momenten. Sommige van deze momenten hebben een enorm potentieel: ze kunnen de speler ertoe aanzetten hun rol in deze wereld in twijfel te trekken, de eenvoudige dichotomie van Goed versus Kwaad, Licht versus Donker aan te vechten, maar ze worden consequent achtergelaten door een melodramatische slechterik monoloog, een openlijk kwaad tekenontwerp, of een plotpunt dat een krachtig thema ondermijnt.

Ja, dit is typerend voor het MMO-genre en inderdaad voor Final Fantasy, maar door terug te vallen op het verhaal van Shadowbringers trekt het zich terug en dan krijg je een soort van herhaling.
Andere noemen het thuiskomen en de meningen verschillen.


Uiteindelijk is het gewoon weer een Good vs Evil-verhaal. Begrijp het niet verkeerd; het is uitstekend geschreven. Er is een werkelijk indrukwekkend niveau van vaardigheid en liefde in deze uitbreiding, dus neem dit absoluut als een aanbeveling, maar het is moeilijk om niet na te denken over wat er had kunnen zijn.

Hoe dan ook, genoeg over het verhaal, hoe zit het met de sappige nieuwe functies? De meeste klassen zijn in verschillende mate gereviseerd, wat hard nodig was omdat FFXIV begon te lijden aan ” Wrath of the Lich King-tijdperk WoW bloat”.
Mogelijkheden zijn samengevoegd of verwijderd, nieuwe geïntroduceerd en mechanica gestroomlijnd. Dit zijn geen enorme veranderingen en veranderen het gevoel van de strijd op geen enkele drastische manier, maar Shadowbringers brengt veel doordachte en welkome verfijningen aan.

De nieuwe “jobs” zijn “The Dancer”, een hybride utility-gebaseerde DPS-klasse, en de “Gunbreaker”, een combo-georiënteerde tank met een uniek resource-systeem.
Tussen de twee is de danser des te duidelijker en complexer. Het brengt schade toe, ja, maar werkt ook in synergie met andere partijleden, waarbij het buffering uitvoert en functies vervult die eerder waren gereserveerd voor “The Bard”. “The Gunbreaker” is relatief eenvoudig, met twee roterende combo’s – een AoE-combinatie voor het vasthouden van groepen en een zesdelig enkel doelcombo. Hoewel het uitzoeken van de single-target combo lastig kan zijn, omdat het een reeks ingangen vereist die in een flexibele volgorde kunnen worden geplaatst, lijkt “The Gunbreaker” een beetje schaars in vergelijking met “The Dancer” en vervult hij geen unieke partij rol op deze manier.

Frog Fairy

De nieuwe taken bieden een leuke reeks soorten ontmoetingen en omgevingen.
Van bijzonder belang was een onderzeeër in Il Mheg, waar een “Frog Fairy” met een hoge hoed je uitdaagt.
In het daaropvolgende gevecht ben je op een gegeven moment gedwongen om een ​​dunne brug over een geeuwende kloof over te steken voordat hij zijn betovering beëindigt en je vernietigt.

Over taken gesproken, er is een nieuw systeem genaamd “Trust”, waarin je bepaalde taken kunt invoeren met een team van AI-bestuurde teamgenoten.
Dit werkt erg goed en zal zeker worden verwelkomd door veel introverte mensen die op zoek zijn naar meer manieren om solo te spelen.
De twee nieuwe races hebben op de een of andere manier geen invloed op de ervaring, hoewel we het leuk vonden om de inhoud te spelen als een felroze-paars, gespierde cheetah-man.

Cheetah-Man
Facebookpinterestlinkedin

Game Releases van Juli 2019

Game Releases van Juli 2019

We zitten intussen op de helft van het jaar en dat betekent dat we dit jaar al een heel deel spellen hebben gekocht die we nog moeten spelen.

Maar… Er verschijnen deze maand natuurlijk nog wel een paar top spellen.
Denk aan Dragon Quest Builders 2, Wolfenstein: Youngblood en Fire Emblem: Three Houses.

Dit zijn de Game Releases van de maand Juli

2 juli – Final Fantasy 14: Shadowbringers – PS4 en PC

Final Fantasy 14: Shadowbringers

Final Fantasy 14 had al 2 grote uitbreidingen en met Shadowbringers wordt de MMO alleen maar veelzijdiger.
De HardCore spelers weten ongeveer wat ze kunnen verwachten:

  • 30 uur nieuwe Gameplay
  • 9 nieuwe dungeons
  • 2 nieuwe klassen
  • 1 level-cap van 80
  • 1 raid voor 8 en 24 spelers.
  • 1 nieuwe wereld First, die bestaat uit zes grote districten en de centraal gelegen stad Crystarium.

Voor nieuwkomers bevat Shadowbringers een aantal prettige verfijningen, zoals de optie om Dungeons met NPC’S te betreden voor als je geen team bij elkaar kunt verzamelen.

5 juli – Sea of Solitude – PC, PS4 en Xbox One

Sea of Solitude

De IndieGame Sea of Solitude verschijnt 5 juli
In Sea of Solitude verkent de vrouw Kay een ondergelopen stad om te achterhalen waarom zij in een monster is veranderd. Volgens Creative Director Cornelia Geppert is de game een metaforische autobiografie, waarin ze haar eigen angsten heeft verwerkt. Sea of Solitude is al in februari 2015 aangekondigd.

Sea of Solitude verschijnt voor PlayStation 4, Xbox One en PC.

10 juli – Dr. Mario World – iOS en Android

Dr. Mario World

Dr. Mario keert in juli terug, op iOS- en Android-apparaten.De voorregistratie van het spel is per direct geopend voor zowel de Play Store als de App Store.
Nintendo kondigde Dr. Mario World begin Januari aan.


De traditionele gameplay van Dr. Mario is uiterst geschikt voor je mobiele telefoon.
In de puzzelgame moeten spelers pillen gebruiken om virussen te verslaan. De game wordt gratis om te spelen, maar krijgt wel microtransacties. Die verschijnen in de vorm van Diamanten waarmee spelers door kunnen blijven spelen, of meer virussen tegelijk te verslaan. Aanvankelijk zitten er vijf werelden in de game, maar volgens Nintendo worden dat er later meer. Naast Dr. Mario is het ook mogelijk met andere Nintendo-personages zoals Dr. Peach, Dr. Yoshi en Dr. Toad te spelen. Die hebben allemaal een eigen unieke vaardigheid die nodig is om het spel te spelen

11 juli – Sky iOS

Sky iOS

Thatgamecompany, bekend van onder andere Flower en Journey, brengt hun nieuwe game Sky (voorlopig) niet naar consoles, maar naar Apple TV, iPad en iPhone.

De game werd aangekondigd tijdens een Apple-evenement door hoofd van het bedrijf, Jenova Chen. In Sky vliegen spelers met een mysterieus, bemanteld figuur door de wolken om lichtjes te verzamelen van over de hele wereld. De game ondersteunt tevens online multiplayer tot acht spelers. Na een lange bèta-periode komt de game eindelijk officieel uit.

12 juli – Dragon Quest Builders 2 – PS4 en Nintendo Switch

Je ontwaakt op een onbekend eiland en ontmoet er de mysterieuze Malroth. Samen met hem en andere dorpelingen ontdek je grote eilanden, voltooi je quests en vecht je tegen monsters en de kinderen van Hargon. Je moet materialen verzamelen om wapens, gebouwen en zelfs hele dorpen te bouwen. Wat je ook maar verzint, je kan het maken. Deze game combineert de klassieke RPG-elementen met een uitgebreid crafting systeem wat voor een leuke afwisselende gameplay zorgt!

Maar let op, de kinderen van Hargon liggen op de loer om alles te verwoesten.

Degenen die Dragon Quest Builders op hun Nintendo Switch-systeem hebben, kunnen ook de Legendary Builder’s-outfit en de troon van de Dragonlord bouwen.

Deze spellen komen ook nog uit in Juli

  • Red Faction: Guerrilla Re-Mars-Terd (2 juli, Switch)
  • Dream Daddy: Dadrector’s Cut (2 juli, Switch)
  • Stranger Things 3: The Game (4 juli, PS4, Xbox One, Switch, pc),
  • Attack on Titan 2: Final Battle (5 juli, PS4, Xbox One, Switch, pc)
  • SolSeraph (10 juli, PS4, Switch)
  • God Eater 3 (14 juli, Switch)
  • Lost Ember (19 juli, PS4, Xbox One, Switch, pc)
  • Kill la Kill: IF (25 juli, PS4, Xbox One, pc)
  • Wolfenstein: Youngblood (26 juli – PS4, Xbox One, Switch en pc)
  • Fire Emblem: Three Houses – (26 juli Switch)
  • Wolfenstein: Cyberpilot (26 juli, PS4, pc)
  • Beyond: Two Souls (27 juli, pc).
Facebookpinterestlinkedin

Review: Toxikk

Developer: Reakktor Studios
Genre: Arena FPS
Number of players:
Play modes: Single player, Multiplayer, online multiplayer
Releasedatum: 10 sep 2016

Summary
TOXIKK plays as if today’s military shooters never existed: It combines the intuitive mechanics of Arena FPS giants from the late 90s and early 2ks with a fresh setting, slick graphics and our vision to bring back AFPS gaming with soul and style.

“Frag like it’s 1999”

  

Available on

Pc

 


  

Game review

There are plenty of arena-style shooters on the market these days, but with so many of them trying out new things, there’s also been a growing market for titles that cater to nostalgia. Toxikk is one of these and seeks to recapture the glory days of run-and-gun gameplay, but can it stand out from the crowd without spoiling its promise of ‘fragging like it’s 1999′?

INTRODUCTION

Toxikk is, at its core, a nostalgia trip; a window to an era when the arena shooter was king. It’s a game that touts its focus on skill and speed as its defining characteristics and largely rejects innovation in an effort to recapture the supposed glories of decades gone by. If you’re looking for something new and wild, look elsewhere. But if you’re out for something fun to do killing time or are a hardcore purist made cynical by an endless parade of copycats, then you might find what you’re looking for here. The game is available on Steam comes in two parts: a free version containing a limited number of maps and minimal character customization, and a larger full version which costs $14.99. As the store page states, there are no competitive disadvantages for just playing the free version, but like the days when games would release free shareware demo versions before full release, you will be limited in terms of variety.

It’s important to note that Toxikk has little to no story, much like the games of old it seeks to emulate. There is a campaign mode, but it’s little more than a series of preset matches against groups of bots with a paragraph of text to justify it. There’s a loose meta-narrative present, but it’s of little concern and adds nothing to the experience beyond some basic narrative premise to justify guys in space marine armor shooting each other to bits. Personally, I had no issue with this since it’s not what the game’s about. However, if you like a little more story to your gun-play, you’d best look elsewhere. Toxikk’s heart is in its shooting, not it’s plot-building skills.

GAMEPLAY

Of the various games Toxikk draws on for inspiration, Unreal Tournament (specifically Unreal Tournament III) is the most obvious influence. Every gun has two firing modes and fills a specific role. Player movement is flexible, with omni-direction double-tap dodges to keep your enemies guessing and your reflexes sharp. For those new to high-mobility shooter concepts like lift-jumping and even double-jumping, the game comes with an extensive tutorial. Toxikk also incorporates an experience system that totals up points earned by executing kill-streaks or other actions after each match. The more experience you earn, the more customization options you unlock.This serves a double purpose of providing a sense of player progression and to help separate newbies from more experienced gamers in the matchmaking system, which is always important. No one likes to get mowed down by a hardcore keyboard warrior the first time they try the game; it’s just plain discouraging.

The free version comes with four game modes, all of which are renamed version of the standard arena-shooter fare. You’ve got death-match (re-titled ‘Bloodlust’), team deathmatch (i.e. Squad Assault), capture the flag (with an energy cell taking the place of a flag) and king of the hill (where holding more locations gains you more points faster, with the goal being to hit the score limit first). The maps feature vehicles depending on their size or design, with some basic choices including a mech, a multi-person Humvee clone and a deadly VTOL aircraft. There’s nothing surprising about Toxikk’s gameplay (except potentially the very under-powered shotgun, but then there’s not supposed to be. As stated, nostalgia and simplicity are the game’s big selling points.

Unfortunately, the multiplayer of the free version is severely restricted in terms of what you can and cannot do when it comes to playing online. You can’t host a game, or browse server lists, and can only join games at random based on ping, using the game’s auto-connect function. This is a major incentive for those that want to run their own server or play with friends to buy the full version, which is fine, since those people will likely prefer playing against their more experienced fellows, rather than simply dropping into a public match where you could be playing alongside anyone, which as any gamer worth their salt knows is either potentially very good, or very, very bad.

DESIGN

When it comes to visuals, Toxikk is very much the baby of Unreal Tournament III. There are no evil onion-domes in its architecture, but the characters are the same generic, ‘roid-boosted super-troopers, and the environments inevitably bring to mind the same lighting and level design over and over. This is no fault of the game’s developers (probably) since Unreal Engine 3 games undeniably share the same DNA when it comes to looks. Given how closely Toxikk already mirrors the third Unreal Tournament, however, it’s impossible not to see the similarities, no matter how hard the makers might have tried, which is not good for the game’s identity. In my opinion, if you want to recapture the glory days of shooters, you should try to do it while establishing your own identity as best you can. I’d also like to lodge a complaint about the menu design. Something about it simply rubs the wrong way, though whether it’s the excessive reliance on the keyboard to select options when between matches or the overall animation and visual clutter, I can’t say.

There’s not much to say about the sound either, other than that it does its job of ‘being there’. The guns feel like your usual sci-fi stuff, and the music is pretty much all electronic. I don’t blame it for not challenging expectations, given it’s aimed at a very specific audience, but then I would also argue that’s part of what made Unreal Tournament 2004 so good, with its ludicrous diversity in terms of venues and music to frag by. Would anyone today dare to try and set a no-holds-barred, fifty-frag limit death-match to a sweeping orchestral piece? I think not. In any case, all this adds up to is mediocre visual and auditory experience. I won’t berate the creators for using a last-gen engine, since being new and improved is not what the game’s about. I would’ve liked it more though if they had gone a bit more crazy with the level design. It’s one thing to embrace what you know works in an effort to recapture fun times gone past, and another entirely to be able to build on contributing to the experience in a way that doesn’t completely break the mold you’re trying to fill.

FINAL VERDICT

At the end of the day, Toxikk achieves what it sets out to do quite well, providing an authentic retro-shooter experience for the dedicated fan of old school arena combat. It’s a welcome distraction if you have a passing interest since it costs nothing to play, and a ton of fun if you can have friends who are interested enough to purchase the full version and play alongside you. The core of the multiplayer shooter genre has always rested in its ability to deliver engrossing online cooperative and competitive play. Toxikk focuses on keeping that experience simple, with no loadouts, no player perks and no pay-to-win incentives, just like it used to be. Furthermore, the game is linked to the Steam Workshop, which allows players to submit all sorts of mods, including model packs, custom-made maps and mutators. This provides a huge boost to the game’s replayability, since so long as the community and your enthusiasm survives you will most assuredly virtually never run out of new things to try. I won’t say I’m nuts about it, but it’s definitely worth giving a chance if only for the potential memories it might help you might relive.
  

System requirements

Minimum requirements

OS: Windows XP
Processor: 2.0+ GHz Dual-Core Processor
Memory: 4 GB RAM
Graphics: GeForce GTX 260
Storage: 4 GB available space

Recommended requirements

OS: Windows 10 (or higher)
Processor: 3.0+ GHz Multi-Core Processor
Memory: 8 GB RAM
Graphics: GeForce GTX 560 (or better)
Storage: 4 GB available space

Facebookpinterestlinkedin